Ze reed in een opvallende Smart. Zwart en appeltjesgroen. Nu heb ik niets met auto’s. Het boeit me totaal niet in wat voor auto iemand rijdt. Maar ik keek om omdat ze de muziek behoorlijk hard had staan. Dat gebeurt wel vaker. Meestal muziek waar ik geen affiniteit mee heb. Maar nu hoorde ik Mozart. En wel de koningin van de nacht. Ze stond voor de stoplichten en een groep tieners keken sprakeloos naar de auto. Het licht sprong op groen, en weg was ze. Een blonde vrouw.
Zou ze hebben meegezongen?
Op zich vind ik stilte heerlijk. In het duin of de tuin, op het strand, wandelend, rennend of fietsend. Vorig jaar ben ik eens gaan hardlopen met een mp4. Het is bij een enkele keer gebleven. De stilte bevalt me buiten toch beter. In de auto gaat wel vast en zeker muziek aan. Er gaat elke week een aantal cd’s mee de auto in. Op weg naar mijn werk, en weer terug. Op het moment dat ik dit schrijf ligt de passieperiode net achter ons. De passionen en Stabat Maters gingen regelmatig mee de auto in naar Aalsmeer. Zo nu en dan zong ik lekker mee. Radio4 gaat ook wel eens aan en dan laat ik me verrassen. Door mij onbekende muziek of mij onbekende musici.
Een presentator kondigde eens een werk aan wat volgens hem het mooiste was wat Schubert ooit had geschreven, nee wat er überhaupt ooit was geschreven. Eigenwijs als ik ben begon er al een protest bij me naar boven te komen: “wie bepaalt dat nou?” Het was bovendien nog pianomuziek ook en ik als koor en orkest liefhebber had meteen wel andere suggesties. De presentator moest ik later gelijk geven. Meteen na de eerste klanken was ik verkocht en gegrepen. Mond houden en luisteren. Niet meezingen. Dit had ik nog nooit gehoord. Dit was echt onbegrijpelijk mooi en ja, dit kon echt als het mooiste van Schubert worden genoemd. Oh, natuurlijk was een van de laatsten die dit werk hoorde. Dat kan, ik ben nu eenmaal een van de jongsten onder de koorzangers. Maar, kent u het nog niet, zoek het dan maar op: de fantasie in F mineur op. 103 voor vierhandig piano. Niet gaan meezingen. Maar luisteren. Alleen maar luisteren.
Die zwart groene smart met die blonde vrouw ben ik later nog eens tegen gekomen. Bij dezelfde stoplichten. En, weer Mozart. Ze zong mee! Het Alleluja uit het Exultate Jubilate. Iedereen kon meeluisteren. Het was een jonge vrouw die lekker meedeed met de sopraan van de radio of cd. Twee oudere mannen stonden met open mond en leunend op hun rollator naar die auto te staren. Tja, harde muziek uit een auto hoor je wel vaker. Dit nooit. Groen licht, en weg was ze weer.
Ze zong mee. Zou ze ergens in een koor zingen? Studeert ze misschien ergens muziek? Ik vraag me zoiets nooit af als ik uit een auto Marianne Weber hoor of Frans Duits. Maar het ging hier om een jonge sopraan die meezong met Mozart. Daar hebben we in ons koor wel een plaatsje voor!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten