Gastheer Tijl Beckand was blij met haar komst en meldde meteen dat Nederland te weinig haar diva's eerde.
Daar ben ik het roerend mee eens. Er zijn opnamen genoeg van buitenlandse vocale solisten te vinden. Maar waar blijven opnames met Heleen Koele, Margareth Beunders of Hans de Vries...
Van de oudere generatie is nog wel eens iets te vinden, maar karig blijft het wel:
Aafje Heynis, Erna Spoorenberg en Gré Brouwenstijn zijn zomaar drie namen waarvan velen niet meer weten wat zij ooit deden. Onbelangrijk in de internationale muziekwereld waren zij in hun tijd zeker niet.
Aafje Heynis heb ik nog net even mogen meemaken als soliste bij ons koor. Ze zong de altpartij in de 'Messiah', met Robert Holl, Nelly van der Spek en Zeeger Vandersteene aan haar zijde. Overigens ook niet zomaar een stel solisten.
Cristina Deutekom kende ik destijds alleen van radio en tv. Een goed beeld had ik daardoor niet van haar. Eigenlijk vond ik haar stem maar niets. Scherp en irritant. Toch, een keer stond er in de krant een aankondiging van een Verdi opera met een volledige Nederlandse solisten cast. Ook Cristina Deutekom zat daar bij. Ik besloot toch maar eens naar de opera te gaan. In Amsterdam, toen nog in de stadsschouwburg. Het reserveren van een kaartje, nog gewoon per telefoon, viel niet mee. Bijna elke voorstelling was uitverkocht. "dat komt door de faam van Cristina Deutekom" vertelde de kaartverkoper me aan de telefoon. Er was uiteindelijk alleen nog maar plaats op een maandagavond. Niet echt een avond om op te verheugen. Toch deed ik het wel.
Het werd een onvergetelijke avond. Men zegt dat la Deutekom niet echt een goed actrice was. Dat zou kunnen maar dat maakte ze ruimschoots goed met haar stem. Ik zat aan mijn stoel genageld. Bij concerten en oratoria is een applaus tussendoor niet gebruikelijk. In die jaren nog, was een applaus bij de passionen zelfs ongewenst! Daar, na de aria's een joelend publiek en zo nu en dan staande ovaties. Bravo geroep. Heerlijk!
Zoals veel opera's eindigde deze met een sterfscène. Een groot drama op dat toneel. Vlak na het sterven van de hoofdrol, tja we waren tenslotte in Mokum, hoorden we, dwars door de stilte die was gevallen, buiten sirenes van ambulances loeien. Lachwekkend. Maar desondanks, een laaiend enthousiast publiek. Zeker ook voor de prima donna van de avond: la Deutekom!
Deze prima donna heb ik een jaar later nog in een Puccini opera mogen zien en horen. Nog steeds in de stadsschouwburg. Ze speelde in Turandot. Hoe zong ze? Geweldig. Tot dat ze opkwam miste de ik iets. Schwung en spanning ontbraken. Eenmaal op het toneel, tilde ze de het geheel op. Kreeg het glans. Geen actrice? Ik merkte het niet. Het publiek toen ook niet.
Het jaar erna kon ik weer geen kaartje bemachtigen voor een opera met Cristina erbij. Uitverkocht. Balen.
Tot ik in de krant las dat Cristina moest afhaken. Ze zou niet meer aan opera's meedoen vanwege hartklachten.
Haar aanwezigheid in het programma 'de tiende van Tijl' deed mij wat. Inderdaad, Nederland mag haar diva's best wel eren en er trots op zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten