Foto's

Voor onze klanten maak ik zo nu en dan foto’s van bloemen of planten. In een studio, met de juiste belichting .  Dit doe ik niet alleen. Collega Antoinette doet dat ook. Net wie er tijd voor heeft. Ze was een dag afwezig en er moest met spoed een foto worden gemaakt van een Phalaenopsis. Niet moeilijk en zo gepiept. Voor de foto naar de klanten gaat slaan we die even op in een map. Die map staat op een schijf in de computer waar Antoinette en ik allebei in kunnen.  

Onvindbaar! De hele schijf had ik inmiddels doorgespit, nergens de map van die klant te vinden. Op zich ben ik een zeer geduldig mens. Toch begon ik op dat moment Antoinette andere namen te geven. En passant meteen ook alle vrouwen daar in meeslepend. Hilariteit bij mijn collega’s. De geduldige en rustige Martin was aan het mopperen.  Ik gaf het op.  Maakte een nieuwe map aan en sloeg daar de foto’s in op. Als ze terug was dan werd dit toch wel het eerste onderwerp wat ik zou aansnijden.

In mijn zoektocht op die eerder genoemde schijf stuitte ik op een foto die niet tussen de bloeiende kamerplanten thuishoorde.  Een foto met collega Arie, een bekende Nederlander en ikzelf.  Soms doet of zegt een mens iets, wat niet in de lijn der verwachtingen ligt. Een andere collega van mij heeft deze wereldberoemde man (in Nederland) als schoonzoon. Dat wist het hele bedrijf. Het gaat om een zanger van een soort muziek waar ik niet gek op ben. Het zal mensen die mij kennen niet verbazen.

Hij bezocht ons bedrijf om geld op te halen voor een goed doel. Geld wat door het personeel in de loop van een aantal jaren was gespaard door inzameling van oud plastic en karton. Een behoorlijk bedrag en de zanger was ambassadeur van dit doel. Dus, onze collega liet zijn schoonzoon op een middag naar Aalsmeer komen om de cheque in ontvangst te nemen. Iedereen wilde op de foto met hem. Arie en ik stonden ergens achteraan. Ik hoefde niet zo nodig op de foto. Ook Arie hield zich koest. Arie en ik hebben iets gemeen: we zingen allebei in een koor.  Iets wat de meeste collega’s wel eens hebben gehoord. Waar ze vandaan kwam weet ik niet maar ineens stond Antoinette achter ons. “Kom op, jullie ook op de foto!” Ze duwde ons naar voren en er was geen ontkomen aan.

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat Frans spontaan en zeer geïnteresseerd was in de personen naast hem. Waar zongen wij? Wat zongen wij? In hetzelfde koor?  Wat voor werk deden we? Hij wilde van alles weten.

Als jongste bas, of zelfs de jongste van de mannen, vond een kleine 35 jaar geleden de secretaresse mevrouw Vellema, dat ik na afloop van het concert bloemen moest uitdelen. Zij vond het leuk wanneer jonge mensen dat deden. Ik voelde me vereerd. Bij mijn eerste concert was het nog niet zover. Maar bij het tweede concert mocht ik de bloemen geven aan een soliste.  Weer wat later,bij ‘die Schöpfung’ was er maar een dame bij de solisten, een sopraan. En wat voor sopraan: de poolse Elzbieta Szmytka!

Langs mijn neus weg, en min of meer als grap vroeg ik aan Pieter-Jan of ik bij het geven van de bloemen een zoen mocht geven. Hij keek me aan op een manier alsof ik een viool in stukken had geslagen. Deze vrouw een zoen geven was toch niet de bedoeling en dat gaf hij me duidelijk te verstaan. Het zou ook niet echt in mijn hoofd opkomen om dat ooit te proberen. Ik vertelde het een aantal bassen, zoals Piet Smit en Wim van Zeggeren. Ze zagen er de humor wel van in maar inderdaad, zoiets was ‘not done’.

Het werd een prachtig concert overigens. En Elzbieta zong de sterren van de hemel.  Bij het applaus aan het eind snelde  ik naar de bloemenhoek, liep quasi rustig en geduldig naar het podium en gaf haar de bloemen. Ik probeerde nog iets te zeggen maar, zij boog naar voren en zoende mij!  Ik keek vluchtig naar rechts, naar Pieter-Jan maar hij keek vrij neutraal de kerk in. (of onderdrukte hij een lach)  Op weg naar de zijkant keek ik ook even naar de bassen en zag breeduit lachende gezichten van Wim en Piet.

Er is een foto van gemaakt. Dat weet ik zeker. Ik weet ook door wie. Maar die foto heb ik nooit gezien. En die foto zou me veel meer waard zijn dan degene die ik op mijn werk vond!