Een roos

De buurvrouw is verliefd. Met een stralende lach stond ze op een avond dit voorjaar haar stoepje schoon te vegen. Dat lachen doet ze wel vaker, maar dit zag er anders uit. Ik liep naar haar toe. “Lisette wat heb je een prachtige Ceanothus”  De lach verdween en trok de uiteinden van haar vestje bij elkaar. “Nee..” ik wees op de mooie bloeiende struik bij haar voordeur.  “Ik heb het daarover, geweldig, zo zie je ze zelden!”  Ze begon weer te lachen. “Noem jij dat zo?” 

Andere dan de Latijnse namen van planten en bloemen ken ik vaak niet. Dat heeft met mijn werk te maken. Het gebruiken van Nederlandse en niet de internationaal bekende namen kan voor verwarring of onbegrip zorgen.  Vlijtigliesje, Kaapsviooltje of  Afrikaantje zeggen mijn collega's en ik dus nooit. Kwekers en veredelaars geven nieuwe producten vaak naast de Latijnse naam wel  een tweede of derde naam ,die moet blijven hangen en voor de nodige publiciteit kan zorgen. Er zijn bijvoorbeeld Anthuriums naar onze jongste prinsessen vernoemd. Ik ken een Gerbera  met als toegevoegde naam 'Toscane Yellow' en een Guzmania ‘Bolero’. De Spathiphyllum veredelaars waren kennelijk muziekliefhebbers. Achter deze plantennaam vinden we  'Bellini', 'Chopin', 'Verdi' en 'Vivaldi'. 

Collega Bert en ik lopen zo’n drie keer per week de voorraad door. We willen voorkomen dat planten aan de aandacht ontsnappen en te lang blijven staan. In de hoek van de hal staat een koelcel met daarin producten die door de koelte daar niet te snel in bloei schieten. We liepen er rond en mijn oog viel op een partij tuinrozen. Engelse tuinrozen. Op een van de etiketten zag ik : Rosa ‘Benjamin Britten’.  Ik reageerde enthousiast. “Hé Britten!” Bert keek me niet begrijpend aan. “Ja die staan er al een week, ze moeten weg”. Benjamin Britten zei hem dus niets. Nee,  Bert  luistert normaal naar Pink Floyd  of Golden Earring. Klassieke muziek is voor hem onbekend. De namen Mozart en Beethoven kent hij, en misschien Bach, maar daar houdt het dan wel mee op. Benjamin Britten is ook niet echt een componist waar iedereen zich iets bij kan voorstellen. 

In die zelfde week ging ik bij een goede vriend op bezoek. Hij had niet zo lang daarvoor een dierbare verloren en was om die reden naar het herdenkingsconcert op Westerveld gegaan. Op tafel lag het programmaboekje. We dronken zwijgend een kop koffie. Ik knikte naar het boekje. Ruud was onder de indruk geweest. Er was erg mooi gesproken door Jan Terlouw en er was muziek. “ Dat eerste stuk was mooi. Maar dat tweede…” Ik schoof het boekje naar me toe. Het eerst werk was het vioolconcert van Mendelssohn. Ja, natuurlijk is dat mooi. Ik ken niet alle vioolconcerten maar dit is voor mij gewoon hét vioolconcert. Het tweede werk was het ‘Sinfonia da Requiem’ van Benjamin Britten.  Ruud keek me hoofdschuddend aan.  Mendelssohn, ja prachtig, maar  Britten: “ik ben weggelopen.”

Ik ken het werk. Weglopen zou ik niet zo snel doen maar ik kan me voorstellen dat deze muziek niet bij iedereen goed  aankomt. Er waren op Westerveld  meer  mensen die zich uit de voeten hadden gemaakt. Thuis gekomen kon ik het niet laten even dat werk uit de kast te halen. Mij pakt het wel. Zijn ‘War Requiem’ook trouwens!

Die rozenverdelaars. Hoe  komen die er nou bij om een roos naar Britten te vernoemen? Overigens is het een prachtige roos; ‘red with a touch of orange’. Niet een roos om bij weg te lopen. Van deze zelfde rozenfamilie vond ik nog: ‘Anne Boleyn’, ‘Falstaff’, ‘Jaqueline du Pré’ en ‘Mme Butterfly’.  Die Engelsen weten wel wat voor namen ze uitzoeken! 

Lisette is trouwens nog steeds verliefd. Smoorverliefd. Wat later sprak ik haar weer. En weer bij de voordeur. Hoe heet hij Lisette? Ze straalde meteen. “Aad”.  Ik wees naar de inmiddels uitgebloeide struik. “Nee, die!”