Voor onze klanten maak ik zo nu en dan foto’s van bloemen of
planten. In een studio, met de juiste belichting . Dit doe ik niet alleen. Collega Antoinette
doet dat ook. Net wie er tijd voor heeft. Ze was een dag afwezig en er moest
met spoed een foto worden gemaakt van een Phalaenopsis. Niet moeilijk en zo
gepiept. Voor de foto naar de klanten gaat slaan we die even op in een map. Die
map staat op een schijf in de computer waar Antoinette en ik allebei in kunnen.
Onvindbaar! De hele schijf had ik inmiddels doorgespit,
nergens de map van die klant te vinden. Op zich ben ik een zeer geduldig mens.
Toch begon ik op dat moment Antoinette andere namen te geven. En passant meteen
ook alle vrouwen daar in meeslepend. Hilariteit bij mijn collega’s. De
geduldige en rustige Martin was aan het mopperen. Ik gaf het op.
Maakte een nieuwe map aan en sloeg daar de foto’s in op. Als ze terug
was dan werd dit toch wel het eerste onderwerp wat ik zou aansnijden.
In mijn zoektocht op die eerder genoemde schijf stuitte ik
op een foto die niet tussen de bloeiende kamerplanten thuishoorde. Een foto met collega Arie, een bekende Nederlander
en ikzelf. Soms doet of zegt een mens
iets, wat niet in de lijn der verwachtingen ligt. Een andere collega van mij
heeft deze wereldberoemde man (in Nederland) als schoonzoon. Dat wist het hele
bedrijf. Het gaat om een zanger van een soort muziek waar ik niet gek op ben. Het zal mensen die mij kennen niet verbazen.
Hij bezocht ons bedrijf om geld op te halen voor een goed
doel. Geld wat door het personeel in de loop van een aantal jaren was gespaard
door inzameling van oud plastic en karton. Een behoorlijk bedrag en de zanger
was ambassadeur van dit doel. Dus, onze collega liet zijn schoonzoon op een
middag naar Aalsmeer komen om de cheque in ontvangst te nemen. Iedereen wilde
op de foto met hem. Arie en ik stonden ergens achteraan. Ik hoefde niet zo nodig
op de foto. Ook Arie hield zich koest. Arie en ik hebben iets gemeen: we zingen
allebei in een koor. Iets wat de meeste
collega’s wel eens hebben gehoord. Waar ze vandaan kwam weet ik niet maar
ineens stond Antoinette achter ons. “Kom op, jullie ook op de foto!” Ze duwde
ons naar voren en er was geen ontkomen aan.
De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat Frans spontaan en
zeer geïnteresseerd was in de personen naast hem. Waar zongen wij? Wat zongen
wij? In hetzelfde koor? Wat voor werk
deden we? Hij wilde van alles weten.
Als jongste bas, of zelfs de jongste van de mannen, vond een
kleine 35 jaar geleden de secretaresse mevrouw Vellema, dat ik na afloop van
het concert bloemen moest uitdelen. Zij vond het leuk wanneer jonge mensen dat
deden. Ik voelde me vereerd. Bij mijn eerste concert was het nog niet zover.
Maar bij het tweede concert mocht ik de bloemen geven aan een soliste. Weer wat later,bij ‘die Schöpfung’ was er maar
een dame bij de solisten, een sopraan. En wat voor sopraan: de poolse Elzbieta
Szmytka!
Langs mijn neus weg, en min of meer als grap vroeg ik aan
Pieter-Jan of ik bij het geven van de bloemen een zoen mocht geven. Hij keek me
aan op een manier alsof ik een viool in stukken had geslagen. Deze vrouw een
zoen geven was toch niet de bedoeling en dat gaf hij me duidelijk te verstaan.
Het zou ook niet echt in mijn hoofd opkomen om dat ooit te proberen. Ik
vertelde het een aantal bassen, zoals Piet Smit en Wim van Zeggeren. Ze zagen
er de humor wel van in maar inderdaad, zoiets was ‘not done’.
Het werd een prachtig concert overigens. En Elzbieta zong de
sterren van de hemel. Bij het applaus
aan het eind snelde ik naar de
bloemenhoek, liep quasi rustig en geduldig naar het podium en gaf haar de
bloemen. Ik probeerde nog iets te zeggen maar, zij boog naar voren en zoende mij! Ik keek vluchtig naar rechts, naar Pieter-Jan
maar hij keek vrij neutraal de kerk in. (of onderdrukte hij een lach) Op weg naar de zijkant keek ik ook even naar
de bassen en zag breeduit lachende gezichten van Wim en Piet.
Er is een foto van gemaakt. Dat weet ik zeker. Ik weet ook
door wie. Maar die foto heb ik nooit gezien. En die foto zou me veel meer waard
zijn dan degene die ik op mijn werk vond!
